گُذَشتِه دَر چِشمانَم ماندِه اَست 

عُبور ثانیِه هايِ رَد شُدِه دَر تَمامِ نِگاه هایَم مَشهود اَست

چِشمانَت را با شَقاوتِ تَمام رویِ حَقایِق بَستی                      

صَبور میمانَم وَ بی تَفاوُت می گُذَرَم
 

کِه نَفَهمی هَنوز هَم دوستَت دارَم