دنیای من مثل جنگلی است که

انسان هایش به مانند حیواناتی وحشی یکدیگر را می درند

یکی با حمله فکری

دیگری با حمله ذهنی

و اگر چاره نباشد با حمله جسمی حتی

و تنها روح انسان را زخمی می کنند

و او مجبور است زندگی کند

زندگی کند

و زندگی کند

تا مرگ سر برسد

و او از این جنگل وحوش پا به فرار گذارد