دوشادوش ِ زندگی

در همه نبرد ها جنگیده بودی

نفرین ِ خدایان در تو کارگر نبود

و اکنون ناتوان و سرد

مرا در برابر ِ تنهایی

به زانو در می آوری

آیا تو جلوه ی ِ روشنی از تقدیر ِ مصنوع ِ انسان های ِ قرن ِ مایی؟

انسان هایی که من دوست می داشتم

که من دوست می دارم ؟