يك صخره را در نظر بگير ، تو با چكش . تيشه . قلم به جونش افتادي و اون ذره اي تغيير نميپذيره و هم چنان سخت و محكم پا برجاست، اما همين صخره با دونه ي علفي كه از درون خودش سعي داره راهي به بيرون پيدا كنه ميشكنه!!!

عشق بايد مثل اين علف از درون دل انسان راهي به بيرون پيدا كنه و الا تو با سعي و تلاش و كوشش نميتوني در دل هيچكي نفوذ كني مگه اينكه خودش اجازه عبور رو به تو بده...